 |
 |
|
| |
Kijk morgen om half 3 alsjeblieft rtl 4 de dokter Phil show and I know for sure, je zult geen anorexia meer willen. Ik hoop echt dat iedereen die Pro ana is inziet dat dit NIET goed is.. Voor jezelf niet, maar al helemaal niet voor andere meiden die je aanspoort om anorexia te krijgen! Je helpt die mensen naar het punt waar die mensen op de Dr Phil show nu zijn..
|
Model (21) dood aan anorexia
Van onze correspondent FRANS LINDENKAMP
SAO PAULO - De succesvolle Braziliaanse mannequin Ana Carolina Reston is woensdag overleden aan anorexia.
Het 21-jarige model, dat drie weken geleden met nierproblemen was opgenomen in een ziekenhuis in Sao Paulo, woog nog maar veertig kilo. Volgens de artsen waren alle vitale organen van de jonge vrouw door infecties aangetast.
Reston stond onder contract bij bedrijven als Ford, Elite en L'Equipe. Ze begon haar carrière op dertienjarige leeftijd, nadat ze bij een schoonheidswedstrijd was ontdekt. Ze werkte in Mexico, Japan en China.
Ana's moeder deed gisteren een dramatische oproep op de Braziliaanse tv aan andere ouders. ''Mensen, verlies je kinderen niet uit het oog, anders overkomt hen hetzelfde als Ana,'' zei ze hevig geëmotioneerd. Het was haar opgevallen dat haar dochter broodmager uit China was teruggekomen. ''Mama, ik heb gewoon geen honger,'' zei Reston volgens haar moeder altijd als ze te horen kreeg dat ze veel te weinig at. Volgens een nicht die lange met haar samenwoonde, rende Reston zowat na elk hapje naar de wc om het eten weer uit te braken. ''Ze at alleen stukjes appel en tomaat.''
De dood van Reston valt samen met een open brief van veertig Britse artsen aan de Raad voor de Mode in hun land. Daarin roepen ze de raad op een werkverbod op te leggen aan extreem magere modellen.
© Het Parool, 16-11-2006, 11:45 uur
Hier kunnen jullie jezelf voorstellen en je eigen verhaal vertellen.
Melissa
19 jaar
ongeveer 6 jaar anorexia gehad. Ben er nu officieel nog steeds niet vanaf.
Ik ben anti-pro ana
Liefs,
Melissa
Ik heb gezegd dat ik mijn verhaal nog op de site zou zetten. Ik wilde het nu even gaan proberen, maar ik denk dat het best een lang verhaal gaat worden. Ik zal het een beetje samenvatten.
Het begon allemaal toen ik een jaar of 13 was. Je komt dan in de pubertijd natuurlijk, en ik kreeg allemaal wat rondere vormen, waardoor ik in veel broeken niet meer paste. Ik was heel erg dun vroeger op de basisschool en in de brugklas. Ik werd had het gevoel dat ik steeds dikker werd, alhoewel ik nu wel inzie dat het gewoon vrouwelijke rondingen waren die kwamen…
Maar goed, ik paste niet meer in heel veel broeken en zei tegen mijn moeder dat ik nieuwe broeken nodig had. Ze zei tegen me dat ze al had gezien dat ik wat aangekomen was. Ik schrok hiervan, omdat ik niet aan wilde komen en ik ging wat minder eten (gewoon niet veel tussendoortjes meer). Ik vroeg ook aan mijn vriendinnen of ze konden zien dat ik wat aangekomen was en ze zeiden dat je het inderdaad wel kon zien, maar dat ik zeker niet dik was. Ik vond van wel.
Na een tijdje minder tussendoortjes te eten was ik na ongeveer 2 maanden 3 kilo afgevallen. Ik vond dat te weinig en ik wilde sneller afvallen, waardoor ik steeds minder ging eten. Ik at soms wel eens 3 dagen helemaal niets. Als ik dan de volgende dag wel iets at, dan was ik zo boos op mezelf dat ik na een tijdje begon te automutileren (mezelf verwonden). Ook had ik allerlei lax-pillen gekocht en ik ging steeds meer overgeven. Ik kon eerst helemaal niet overgeven, nu moet ik het zelfs elke keer bijna als ik mijn tanden poets. (dat is soms heel lastig, omdat ik op sommige dagen mijn tanden dus helemaal niet kan poetsen, omdat ik dan moet overgeven).
Nou, toen dit ongeveer allemaal 1 jaar aan de gang was (ik was toen denk ik 15, want vanaf mijn 13 tot echt niets meer eten, heeft wel een paar maanden geduurd), heb ik een afscheidsbrief geschreven. Ik was serieus van plan om een eind aan mijn leven te maken. Ik had hem op mijn kamer, onder mijn kussen gelegd. Ik dacht dat mijn ouders hem zo niet zo snel zouden vinden… Ik wilde die dag nog wel even naar school, dus daar ben ik ook heen gegaan. Ik werd tijdens het derde lesuur omgeroepen en ik moest naar de directeur komen. Ik had geen idee wat er aan de hand was. Ik dacht dat misschien een van mijn ouders een ongeluk had gehad, enz… maar toen ik aankwam bij de directeur, zaten mijn ouders daar met mijn brief voor hun neus, helemaal in tranen. Ik zag hoe erg mijn ouders het vonden, dus ik had besloten om het niet meer te doen.
Ik moest verplicht naar een psycholoog. Ik had ‘gelukkig’ in mijn brief niets gezegd over mijn eetprobleem geschreven. Alleen dat ik het gewoon echt niet meer zag zitten en dat ik mezelf pijn deed (dat had mijn moeder volgens mij allang door). En verder stond er alleen in dat ik van ze hield. Ik vond het helemaal niets bij die psycholoog. Ik had het gevoel dat ze me daar echt niet begrepen. Uiteindelijk heeft het wel goed geholpen eigenlijk, want ik was na 7 maanden bij die psycholoog te zijn geweest helemaal van de zelfverwonding af.
Over mijn anorexia was ik nooit begonnen bij de psycholoog. Ik hield het voor iedereen verborgen, ook al zag iedereen natuurlijk wel dat ik veel afgevallen was. Toen ik begon met mijn eetprobleem woog ik ongeveer 40 kg en ik was 150 lang… Ik was toen 13. Ben altijd heel erg klein geweest. Maar omdat ik in de groei zat, werd ik 159 cm lang uiteindelijk en woog ik 41,5 kg. Ik had dus het gevoel dat ik steeds aankwam, ook al was dat eigenlijk dus niet echt zo.
Toen ik 16 jaar oud was, kreeg ik een vriend. Hij was mijn beste vriend en uiteindelijk kregen we een relatie. Hij zag natuurlijk wel wat er aan de hand was en was er vaak boos over… Uiteindelijk leidde dit tot mishandeling. Ik werd lichamelijk en emotioneel mishandeld door hem. Ik dacht dat ik naast hem niemand meer had, want ik had geen vrienden en vriendinnen meer, omdat ik nooit mee wat ging doen. Ze gingen vaak uit eten of naar de bioscoop en naar de McDonalds en ik wilde niet op plekken komen waar zoveel te eten lag. Ik ben uiteindelijk dus bij mijn vriend gebleven, omdat ik dacht dat hij de enige was die ik nog had. Na 5 maanden begonnen de lichamelijke mishandelingen en ik ben 1 jaar en 8 maanden bij hem gebleven. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.
Daarna ging het zo slecht met me, dat ik op een gegeven moment nog steeds lichter werd. Toen ik ongeveer 36 kg woog, gingen mijn ouders zich er mee bemoeien. Ik bleef nog steeds ontkennen, tegenover iedereen.
Uiteindelijk kwam ik op het punt dat ik nog 32 kg woog, en ik werd opgenomen in het ziekenhuis omdat ik ondervoed was. Ik moest aan de kunstmatige voeding en de dokters dachten dat ik het geen 2 maanden meer vol ging houden (het was toen 3½ maand uit met mijn vriend) en hij zei dat ik dood zou gaan… Toen leek het net alsof ik ineens wakkergeschut werd. Ik had mezelf voorgenomen dat ik geen zelfmoord ging plegen, omdat mijn ouders het er zo moeilijk mee hadden en ik vond dat ik dan ook niet dood mocht gaan door zo weinig te eten. Mijzelf maakte het eigenlijk niet veel uit of ik dood zou gaan of niet… Ik vond dat ik door zoveel ellende heen ging en ik vond het leven maar niks.
Ik wilde niet opgenomen worden voor mijn eetprobleem. Ik had mijn ouders en de dokter beloofd dat ik het zelf zou proberen te doen (met een voedingsschema die ik had gekregen van iemand die gespecialiseerd was in eetproblemen). Als ik binnen 1 maand geen kilo aan zou komen, moest ik opgenomen worden. (ik moest eigenlijk 2 kilo aankomen in die maand, maar de dokter en mijn ouders vonden 1 kilo al best knap als ik het zelf zou doen). Ik wilde zo graag beter worden, dat ik die maand 2,5 kilo aangekomen was. Iedereen was dus trost (inclusief ik) en uiteindelijk weeg ik nu 45 kg (ben nog steeds 1.59). De dokter vindt eigenlijk dat ik nog wat moet aankomen, maar ik wil liever ongeveer rond dit gewicht blijven. Ik ben niet in gevaar verder en ik wil in ieder geval nog eventjes genieten van dit gewicht…
Ik ben nu bijna 19½ jaar oud en ik heb al 8 maanden een nieuwe vriend. Dat gaat heel goed. Ik voel me steeds gelukkiger en ik heb ook weer vrienden en vriendinnen. Ik ga vaak leuke dingen doen (jaja, zelfs uit eten! Het gaat dus steeds beter. Ik heb alleen nog vaak last van nachtmerries. Ik droom vaak van de mishandeling van mijn ex en ik droom vaak dat mensen me uitlachen in mijn droom omdat ik te dik ben… Of ik droom dat ik ineens 100 kilo weeg of zo.
Ik geniet nu echt van lekker eten… En ik ga meestal gewoon wat extra sporten als ik veel gegeten heb, om een beetje op gewicht te blijven…). Ik eet zelfs chips en friet enzo, en dat gaat helemaal goed. Friet eet ik alleen maar 1 keer in de maand, omdat ik dat vaker niet durf… Het enige wat ik niet eet zijn sausjes.
Ik heb 2 weken geleden ook een afspraak gemaakt met de tandarts, want mijn tanden zien er niet meer uit.. Ze zijn helemaal lelijk van het overgeven. Ik ben blij dat ik er verder niet veel aan overgehouden heb. Ik ben alleen nog een beetje zwakjes en vaak duizelig. Een hele schooldag kan ik nog niet volhouden, omdat ik vaak flauwval.
Ik wilde dit vertellen omdat ik (en mijn ouders) door zoveel ellende zijn gegaan. Ik wil echt niet dat nog meer van jullie dit allemaal gaan meemaken en daarom zou ik zo graag willen dat jullie op een gezonde manier proberen af te vallen… Alsjeblieft, ga niet overgeven, gebruik geen pillen, maar eet gewoon gezond. Je kan ook best afvallen door in plaats van een schaaltje chips een komkommer te pakken. In plaats van frisdrank, water te drinken, geen friet en saus te eten… Dat lukt ook! Probeer dat dus alsjeblieft, zodat jullie niet te hoeven doormaken, wat ik doorgemaakt heb…
Melissa
De sociale gevolgen
Mensen met anorexia voelen zich vaak geïsoleerd en verlaten. De omgeving begrijpt niet dat de patiënten hun lichaam heel anders ervaren dan anderen het zien. De vermagering en het abnormale eetdrag roepen veel onbegrip en bezorgdheid op bij familie en vrienden. Daarom proberen zij hun eetstoornis zo veel mogelijk verborgen te houden en zullen zij allerlei smoesjes en uitvluchten verzinnen. Hierdoor kunnen zij door hun omgeving als leugenachtig of onbetrouwbaar worden ervaren.
Anorexia-patiënten zijn eigenlijk voortdurend bezig met het plannen en geheimhouden van hun eetgedrag. Dit veroorzaakt veel stress. Iets gewoons als een etentje of een verjaardagsfeestje kan anorexia-patiënten erg nerveus maken. Door de stress worden ze kwetsbaar, onzeker, dwingerig of snel geïrriteerd en hebben ze last van grote stemmingswisselingen. Ze moeten van zichzelf aan een heleboel regels voldoen en worden in hun denken en doen erg in beslag genomen door hun ziekte.
Anorexia-patiënten gaan zich op den duur steeds meer afzonderen van de mensen om hen heen. Ze zijn uiteindelijk alleen nog maar bezig met wèl of niet eten, met dik of dun zijn, of met hardlopen, fietsen of zwemmen. Hoewel ze vaak grote moeite doen om zich zo aangepast mogelijk te gedragen, zijn zij zo door hun ziekte geobsedeerd, dat zij haast niets meer voor andere mensen of zaken kunnen voelen. Zij komen daardoor al gauw in een sociaal isolement.
(dit is heel herkenbaar voor mij. Voor jullie ook?)
De lichamelijke gevolgen:
Anorexia-patiënten kunnen door hun eetgedrag erg vermageren. Door de ondervoeding en vermagering kunnen veel lichamelijke klachten optreden.
- Door een verstoorde hormoonhuishouding kan het menstruatieritme verstoord raken of zelfs helemaal stoppen. Dit brengt de vruchtbaarheid van een vrouw in gevaar. Ook versnelt het de kans op botontkalking, met een grotere kans op botbreuken.
- De ademhaling en de hartslag worden trager. Ook de bloeddruk daalt. Dit komt doordat het lichaam bij dalend gewicht en verminderde voedselinname zoveel mogelijk overschakelt op besparing in de stofwisseling. Als gevolg hiervan voelen de patiënten zich dikwijls erg moe, duizelig, lusteloos, depressief.
- Doordat er weinig eten wordt verbrand, daalt de lichaamstemperatuur en hebben de patiënten last van koude, blauwe handen en voeten. Ook kan, als gevolg van de lage lichaamstemperatuur, een donsachtige beharing in het gezicht, op de armen, borst en rug ontstaan.
- De conditie van het gebit en de haren verslechtert. Er kan haaruitval optreden. De huid wordt droog en schilferig en verslapt.
- Door de beperking van de voedselinname kan verstopping optreden. Dit is voor een anorexiapatiënte vaak een reden om in paniek te raken en haar toevlucht te nemen tot braken of laxeermiddelen.
- Bij extreme vermagering ontstaat vaak een vochtophoping (oedeem) in de onderbenen.
- Als patiënten sterk vermageren wordt spierweefsel afgebroken.
- Het honger- en verzadigingsmechanisme raakt volkomen verstoord. De patiënten voelen op den duur niet meer wanneer ze honger hebben of negeren het hongergevoel.
- Anorexia-patiënten slapen vaak slecht. Meestal slapen zij moeilijk in of zijn al vroeg weer wakker. Vaak lossen zij dit probleem op door "s morgens vroeg al weer met werk, studie of andere activiteiten te beginnen.
- Door het ontoereikende of eenzijdige dieet kunnen tekorten aan bepaalde mineralen en vitamines ontstaan. Bij patiënten die laxeer- en/of plasmiddelen gebruiken en/of regelmatig braken kunnen ernstige stoornissen in de electrolytenhuishouding ontstaan, in het bijzonder een tekort aan kalium. Dit kan leiden tot nier- en leverbeschadigingen, spierkrampen, hartritmestoornissen en zelfs hartstilstand.
Bijna alle lichamelijke symptomen verdwijnen wanneer de patiënten weer een stabiel, normaal gewicht hebben bereikt. Als de ziekte echter vele jaren duurt, kan onherstelbare schade aangericht worden. Zeker omdat anorexia-patiënten zelf vaak de ernst van hun lichamelijke toestand ontkennen, is dit risico aanwezig. Bij vrouwen die langdurig niet menstrueren, kan op den duur botafbraak (osteoporose) ontstaan. Hierdoor neemt de kans op botbreuken toe. Al met al is het beslist niet overdreven om anorexia nervosa als een lichamelijk gevaarlijke ziekte te beschouwen.
Nou, de titel zegt het al.
Hier kunnen jullie je tips kwijt om gezond af te vallen..
Ik zal binnenkort ook wat tips plaatsen.
Hier zijn er vast 3:
1. Drink veel water.
2. Eet geen tussendoortjes zoals chips en andere vette dingen, maar pak in plaats daarvan een stukje komkommer of fruit. Je kan natuurlijk ook peperkoek of eierkoek ofzoo pakken, als je zin hebt in iets hartigs.
3. Eet 3 maaltijden per dag. Je lichaam vindt het fijn om regelmaat te hebben en je zult hier dan ook sneller mee afvallen op een GEZONDE (!) manier.
Anti pro-ana
bizar
|
08 April 2007 | 13:03:19
Hallo allemaal
Ik maak deze site dus omdat ik zelf anorexia heb gehad en ik word helemaal gek van de pro ana site's en de thinspiration die tegenwoordig op het internet te vinden zijn. Op het ergste moment lag ik zelfs in het ziekenhuis omdat ik ondervoed was en ik had volgens de dokters niet lang meer door kunnen gaan met afvallen, want dan was ik doodgegaan...
Toen ik dat hoorde, toen realiseerde ik me pas wat ik aan het doen was. Ik wil hier meiden dus niet aansporen om pro ana te worden, maar ik wil ze aansporen om van hun anorexia af te komen. Ga wat meer eten, bouw het op.. Je hoeft heus niet 50 kilo aan te komen, maar gewoon met gezond eten bereik je heel veel.. Een mooi gewicht en een gezond lichaam! (volgens mij is dat wat we allemaal willen!)
Dus, kijk maar even rond hier.. Ik zet wat tips op de site, zodat jullie sneller kunnen gaan beginnen met jullie recovery.. en ik zet hier ook gevolgen van anorexia neer.. Een paar redenen om GEEN anorexia te willen hebben.. Ook zal ik denk ik nog foto's plaatsen van mooie, dunne meiden, zonder anorexia. Die gewoon heel gezond eten..
Liefs,
Melissa
|
|
|
|
|
